Het is al weer een tijdje geleden dat je een update hebt gelezen over deel 2 van de boekenreeks over Kiyoshi. De reden daarvoor is vrij simpel: Een writersblock. Een fenomeen dat mij met elk boek overkomt, en waarvan ik bij dit boek niet het idee had dat het zou gebeuren, omdat het een doorontwikkeling is van het verhaallijn uit deel 1.
Toch krijg ik al weer 3 maanden geen woord meer op papier. En dat is niet de eerste keer voor dit boek. Je moet je bedenken dat ik gemiddeld 2-3 weken over 1 hoofdstuk doe in een normaal schrijfritme. Met dit boek zit ik op 4-6 weken gemiddeld. En om eerlijk te zijn, gaat de frustratie daarover, tegen mijzelf, mij elke keer meer in de weg zitten.
Want wat zorgt er in vredesnaam voor dat ik zo lang over die hoofdstukken doe? Wat zorgt er nu weer voor dat ik al al een paar maanden niets meer schrijf? Er ligt een heel tof verhaallijn! Er is een mooi plot met heel onverwachte twists! En de reden daarvoor is een oude bekende: Mentale onrust.
Als ik kijk naar de afgelopen maanden ben ik druk bezig geweest met mijn nieuwe baan. Een ander leefritme en andere prioriteiten zorgen en dan voor dat ik mentaal geen ruimte heb voor het creatieve proces van het schrijven. De vaste lezers krijgen vast een déjà vu bij het lezen van deze redenen. Het is al eens vaker gebeurd. Bij De Dakloze Jongen In Het Park duurde dit zelfs 2 jaar.
Maar er speelt nog iets. Deel 1 van de boekenreeks over Kiyoshi eindigt op de laatste pagina met de woorden: “Het verhaal van Kiyoshi gaat verder in deel twee van deze boekenreeks. Dit deel verschijnt eind 2026.” Eind 2026. Dat is in mijn hoofd november/december. Dat zou betekenen dat ik rond oktober klaar met zijn met schrijven.
Even doorrekenen. Zelfs al zou ik nu 3 weken doen over elk hoofdstuk dan kom ik uit in…. april 2027. Shit.
Werk aan de winkel dus. Maar die druk die helpt niet bij het schrijven. Het werkt zelfs averechts. Ik hik er tegenop. Ik vond het al een risico om het in het boek te zetten, juist met de angst dat het niet zou lukken. En nu is de kans daar dat ik deel 2 moet uitstellen tot midden 2027.
Is dat het einde van de wereld? Nee. Vallen er slachtoffers? Nee. Ga ik dit nu al verkondigen? Nee, ik wil eerst nog een poging doen die deadline te halen.
Maar het zorgt wel voor een angst. Uitstelangst.
Tot de volgende.