Disclaimer: Ik weet dat artsen ook mensen zijn en ook maar hun werk doen. Mensen maken fouten. Om die reden zijn exacte namen van artsen en klinieken in deze blogpost weggelaten. Wel hoop ik dat andere mensen met soortgelijke huidproblemen zich in mijn traject kunnen herkennen, of er misschien wel iets in lezen dat voor hem/haar kan helpen.

2022 – De eerste dermatoloog…
Begin 2022 meld ik mij bij de huisarts met klachten van een rode, warme en geïrriteerde huid, voornamelijk in mijn wangen, mijn kin, voorhoofd, ellebogen en knieën. Het had wat (voor mij) gekke symptomen. Zo speelde het alleen op bij bepaald voedsel, als het buiten koud was en binnen de verwarming aan stond en bij inspanning. Omdat het toen corona tijd was heeft de huisarts op basis van foto’s een doorverwijzing geregeld voor een dermatologische kliniek in Schiedam.

Een paar weken later kon ik bij deze dermatoloog terecht. Zijn conclusie was vrij snel gemaakt. Ik had last van Ulerythema ophryogenes. Dit is een genetische (aangeboren) huidaandoening die op latere leeftijd plots de kop op kan steken. Nou zijn huidproblemen in de familie niet onbekend en ben ik toen ik heel jong was ook al eens aan huidproblemen behandeld. De oplossing van de dermatoloog was om te experimenteren met een vaatlaserbehandeling, om op die manier de bloedvaatjes in mijn wangen weg te laten laseren.

Deze peperdure vaatlaserbehandeling (bestaande uit 6 behandelingen van €125 per keer), die niet vergoed werd, heeft welgeteld een half jaar effect gehad, waarna toen de herfst van 2022 weer voor de deur stond, alle problemen weer van voor af aan begonnen. Die winter heeft de dermatoloog van alles bij mij geprobeerd met zalfjes, cremetjes, bloeddrukverlagers en lichte hormoonzalven.

2023 – Mirvaso
Er was hoop toen in begin 2023 Mirvaso crème voorgeschreven werd. Mirvaso is een… Ja hoe moet ik het zeggen. Mirvaso heeft niet de beste status als het gaat om resultaat. Het is vrij duur (€50 / 30 dagen) en bij 1 op 10 patiënten komen de huidproblemen na de 5e of 6e dag van de behandeling dubbel zo heftig terug. In de eerste paar dagen was de roodheid in mijn gezicht inderdaad zo goed als weg, maar na dag 5… Het werd dubbel zo erg. Ik denk dat als je er een kleurenwaaier naast had gehouden dat je echt op de kleur rood was uitgekomen.

Het speelde niet alleen meer op bepaalde momenten, nee het was er continue. En dat gaat dingen doen in je hoofd. Je wordt er onzeker over, je hebt het idee dat iedereen het ziet. De dermatoloog trok de conclusie dat er dan niets anders op zat dan de behandeling te staken. Hij gaf mij een hand en wenste mij het beste.

2023 – Groene dagcrèmes en vrede
In maart 2023 ontdekte ik Rosalique dagcrème ontdekte. Een vrij prijzige maar vrij goede dagcrème met een groene tint. De dagcrème blende na het opbrengen naar een huidskleur die vrij dicht bij mijn eigen huidskleur ligt. Ik kon de roodheid op die manier voor een groot deel, in ieder geval op werk, goed maskeren.

Toch ben ik in het begin van 2024 gestopt met de dagcrème. Omdat ik merkte dat als ik het met rust liet, het er minder heftig uit zag als een jaar daarvoor. Inmiddels had ik de triggers van mijn huidproblemen door en kon ik het redelijk onder controle krijgen. Pittig voedsel, cafeïne, kunstmatig verwarmde lucht en inspanning zijn de vier triggers waardoor mijn wangen rood aan lopen. En soms is het ook random aanwezig. Ik heb daar inmiddels vrede mee. Dat mocht 2 jaar duren, en soms nog kan ik er van balen. Maar ik heb er vrede mee.

2025 – Eczeem, Metrosa en de tweede dermatoloog
Waar ik geen vrede mee kreeg, waren rode vlekken op mijn voorhoofd. Een soort cyclus van 2 weken rode vlekken, dan een halve week schilfers en dan 2 weken rust. En dan begon het weer opnieuw. Mijn dermatoloog, die van die kliniek, schreef opnieuw Mirvaso voor. Die heb ik bij de apotheek niet eens opgehaald en heb direct wat anders gevraagd. Het werd Metrosa. Dit werkte wisselend, en op ten duur zelfs niet meer. Nadat ik vervolgens weer een middel kreeg dat geen effect had zag ik er geen hoop meer in. In het voorjaar van 2025 heb ik daarom aan de huisarts een doorverwijzing gevraagd naar een dermatoloog in het Fransiscus Gasthuis.

Die afspraak die kwam vrij snel en met spoed. Een paar weken later, begin maart 2025 zat ik bij mijn nieuwe dermatoloog in het Fransiscus Gasthuis. Een afspraak die 10 minuten zou duren duurde uiteindelijk ruim een half uur. Iedere moedervlek en ieder rood vlekje op mijn lichaam werd onderzocht. De uiteindelijke conclusie was heel duidelijk. Dat op mijn wangen is inderdaad ulerythema ophryogenes, maar dat op mijn voorhoofd is Seborrhoïsch eczeem. Blijkbaar zat dat ook op mijn hoofdhuid. En ze was er vrij duidelijk over: “Dit gaat niet over. Maar we gaan wel kijken wat voor u werkt om de symptomen te verminderen”.

Ik liep de deur uit met een behandelplan: Een 3 maanden durende antibiotica kuur (Doxycycline 40mg/g), een hydrocortison crème en verschillende shampoos. Ondanks dat ik van de doxycycline best wat bijwerkingen had (buikpijn, rugpijn, gewichtstoename) ben ik haar ontzettend dankbaar voor het voorschrijven van die antibiotica. Want het heeft echt goed effect gehad in de maanden dat ik het gebruikte, vooral op mijn wangen en nu nog. Die hydrocortison crème en shampoos zijn na 2 maanden verwisseld voor ketoconazol crème en ketoconazol “Double-e Pharma” shampoo. Die twee zijn na mijn antibiotica behandeling gebleven en werken erg goed.

Het eczeem blijft terugkomen, niet meer zo erg als voorheen, maar het is nu controleerbaar. Op het moment dat het opspeelt begin ik direct met het smeren van de ketoconazol crème in de avonden en hou ik het in de ochtenden vettig met cetomacrogol crème die je gewoon bij de Kruidvat kan halen. En zo is het vaak binnen 4-5 dagen weer onder controle voor een week of 3.

De toekomst
Het is elk seizoen afwachten hoe mijn huid reageert. Er zijn verhalen bekend van ulerythema ophryogenes patiënten die na hun 40e plots vermindering van de problemen merken. Ik hoop dat ook te mogen ervaren. En zo niet, dan niet. Maar het is elk seizoen anders. Daarom houdt mijn huidige dermatoloog het dossier ook nog een jaar open. Stel dat het deze winter plots extreem verergerd mag ik direct starten met een nooddosis doxycycline en gaat ze een nieuw behandelplan opstellen.

Aan de ene kant denk ik wel eens “had ik in 2022 maar direct een doorverwijzing naar het Fransiscus gekregen”, maar dan had mijn huidige dermatoloog misschien ook al eerst gestart met een vaatlaser behandeling. Zij heeft verder doorgezet waar mijn vorige dermatoloog is gestopt. Iets wat mijn vorige dermatoloog ook gewoon had kunnen doen, maar niet deed. Aan de andere kant ben ik dus heel dankbaar voor de vrij intense behandeling die mijn huidige dermatoloog is gestart. Ik heb nu middelen om de boel onder controle te krijgen en de duidelijke boodschap “dit gaat waarschijnlijk nooit meer weg”. Dat brengt toch een stukje rust en zekerheid. En dat is precies waar ik voor ging.

(In deze blogpost ga ik niet in op hoeveel uitgevers mijn manuscript hebben ontvangen, het kan er ook 1 zijn. Dit ivm het vermelden van mijn blog in mijn introductiebrief/mail naar de uitgever/uitgevers)

Met hoofdstuk 15 afgerond en nog ongeveer 8 hoofdstukken te gaan, is het eerste deel van de boekenreeks over uitwisselingsstudent Kiyoshi voor 2/3 voltooid. Althans voltooid, de eerste ruwe versie, het manuscript. Het spannende van dat manuscript opsturen naar een uitgever is dat tot nu toe nog maar weinig mensen iets van mijn werk hoeven te vinden. Op de proeflezers na, heeft nog niemand een mening gedeeld over de ruwe versie van het boek.

Dat diezelfde ruwe versie nu door een uitgever beoordeeld gaat worden is plots heel spannend. Want mensen gaan er wat van vinden. Of dat nou positief of negatief is. Nou is het voordeel van het manuscript dat het heel ruw is. De spel/grammatica fouten zijn er zo goed als uit, maar het verhaallijn kan hier en daar nog worden bijgeschaafd. Het is ongeveer 90% de versie die jij in je handen hebt in het najaar. Het enige verschil is, dat de mensen die er nu iets van gaan vinden hier hun werk van hebben gemaakt. En dus écht verstand van zaken hebben.

Er komt als schrijver ook nogal wat werk bij kijken. De meeste uitgevers willen het manuscript digitaal, maar er zijn er ook bij die het geprint willen hebben. Dan is daar nog de introductiebrief/mail die je niet te lang wilt houden, maar waarin je wel wat over jezelf en over je vorige boeken wilt vertellen. En dan zijn er nog de verschillende eisen waar de synopsis aan moet voldoen. Met of zonder personage introductie, maximaal 2 pagina’s, maximaal 4 pagina’s, niet meer als x woorden, regelafstand van 1,5, lettergrootte 12….. Noem maar op. Iedereen wil wat anders.

Een ding weet de uitgever dan wel zeker; die synopsis is voor elke uitgever apart gemaakt. Want ik ben er nog geen 1 tegen gekomen waarvan de eisen van de synopsis hetzelfde zijn.

Het zorgt er wel voor dat ik als schrijver weer mijn hele manuscript van begin af aan ben gaan lezen. En dat is ook wel fijn. Want nu bijna een jaar sinds de start weet je sommige details van de eerste paar hoofdstukken niet. Nu ik die info weer vers heb helpt dat weer bij het verder schrijven. Misschien bij het volgende boek toch maar eens standaard gaan doen.

Zoals een collega afgelopen week zei: “Sending your manuscript to a publisher is the greatest gift you can give yourself as a writer”… Laten we daar maar in geloven Over een paar maanden hoop ik wat te hebben gehoord. En wordt het een nee, dan is er bij het volgende manuscript weer een kans en breng ik dit boek weer zelf uit. Ook geen enorme ramp

Tot de volgende!

Hoe is nu met?

Met mij gaat het nog elke dag een beetje beter. Daardoor ben ik een paar weken geleden ook weer terug in de flow gekomen om weer te gaan schrijven. Iets dat ik de afgelopen anderhalf jaar niet heb gedaan, omdat ik mij eerst een half jaar heb gefocust op alles rondom De Dakloze Jongen in het Park.

Daarna ben ik, eind december, na 8,5 jaar gestopt met het maken van mijn radioprogramma bij de lokale omroep. Ik had de drive niet meer om het elke week te doen en ik ging steeds meer opzien tegen die wekelijkse deadline. Daarna begon voor mij een periode waarin ik het heel fijn vond dat ik geen wekelijkse deadline had. Lekker zelf al je avonden invullen of inplannen zoals je dat zelf graag wilt. Heerlijk.

Misschien heb ik het schrijven ook altijd wel als deadline gezien. Ik zet voor mijzelf altijd wel een soort norm. Ik moet minimaal een hoofdstuk per 2 weken af hebben. Of in ieder geval ver gevorderd zijn. En met af hebben bedoel ik dan een eerste versie. Het aanvullen, corrigeren en redigeren komt op het einde wel. Maar toch ging het weer knagen na anderhalf jaar. Ik wilde eindelijk verder met een concept dat ik zo af en toe aanvulde en wat toch wel serieuze vormen van een verhaallijn aan nam…

En toen kwam die schrijfdrang weer…

Maar niet voordat ik besloot mijn complete verhaallijn maar eens om te gooien. Ja. Same shit all over again. Met mijn vorige boek liep ik 2 jaar lang vast na hoofdstuk 4. Ik kon maar niet begrijpen wat er mis was met het verhaal, maar er was iets goed mis. Tot een eureka moment en ik het halve toekomst plan van het verhaal omgooide.

Dat is met dit nieuwe boek dus weer gebeurt. Het originele plot stond mij niet meer aan. Achteraf gezien denk ik dat dat komt omdat het wéér een anti-climax-lovestory werd met weer iemand die dood ging. Want plottwist! Na 2 boeken met overleden of vermoorde personages, ga ik nu toch maar eens aan een boek beginnen waarin iedereen op het einde nog leeft!

Een eerste deel van een boekreeks over Kiyoshi

Het hoofdpersoon van mijn nieuwe boek heet Kiyoshi. Het is een 21 jarige uitwisselingsstudent uit Japan die naar Amerika komt voor een minor. Het verhaal speelt zich af in dezelfde fictionele stad als mijn vorige boek, San Meriworth. Kiyoshi heeft met zichzelf afgesproken dat hij de onzekere Kiyoshi achterlaat in Japan, maar of hij klaar is voor de ontdekkingen die hij over zichzelf zal doen in Amerika, dat is maar de vraag.

Ondanks dat ik nu pas met het schrijven van het manuscript bezig ben en pas bij hoofdstuk 5 ben, is dit verhaallijn al zo ontwikkeld dat er minimaal 2 delen van komen. Iets wat nieuw is voor mij, maar wat ik wel altijd heb gewild. Het verschil is nu dat ik al van tevoren weet dat ik 2 of meer delen wil schrijven en niet pas tegen het einde van het boek denk “Goh, zou een tweede deel leuk zijn?”.

Tot slot, een update over de website zelf.

Alle pagina’s zijn nagelopen en geupdate. Er staan helaas nieuwe prijzen in de webshops. Alles wordt duurder en dus ook de prijzen die ik aan de drukker moet betalen voor mijn boeken. Enkele Reis naar Oyster Island vind je nu voor €16,49, De Dakloze Jongen in het Park voor €19,99. Uiteraard zijn deze prijzen ook geldig bij Vrolijk.eu en Bol.com.

Ook zijn alle ebooks nu definitief verhuisd naar Kobo. Het bestellen van de .epub bestanden kan niet meer via mijn eigen webshop.

Helaas is het sinds begin dit jaar niet meer mogelijk om in mijn eigen webshop met iDeal te betalen. Nog wel met een bankoverschrijving, PayPal of een Creditcard. Ik ben hard bezig met het zoeken naar een alternatief of een iDeal provider die mij wel toe wilt laten. Wil je perse met iDeal betalen? Bestel dan bij Vrolijk.eu en Bol.com.

Dat was hem weer! Tot de volgende update, die zeker niet 9 maanden op zich laat wachten

Het is al weer bijna een jaar geleden dat ik het laatste hoofdstuk van De Dakloze Jongen in het Park schreef. Mijn (nu) meest recente boek dat op 1 maart officieel uit kwam en daarna een nogal hobbelige weg had.

De Dakloze Jongen heeft al mijn verwachtingen overtroffen. En dat was vrij simpel, ik had het namelijk niet zo hoog ingeschat. Met de afwijzing bij Biblion in de pocket leek het de kant op te gaan die het met Enkele Reis naar Oyster Island ook op ging; een boek dat niet heel hard zou verkopen.

Tot ik mijn boek mocht gaan verkopen via Vrolijk en het plots toch vaart kreeg. Uiteindelijk heb ik van De Dakloze Jongen veel meer exemplaren mogen verzenden dat ik had verwacht en daar ben ik super trots op.

Als ik kijk naar de toekomst ligt het hele plot, alle personages en alle research al klaar voor een nieuw boek. Het enige dat ontbreekt is het geschreven verhaal. Als ik terug kijk op de afgelopen 9 maanden kan ik zeggen dat ik misschien in een lichte writersblock heb gezeten. Hoewel ik gefocust was op het vorige boek en veel energie krijg van het toekomstige boek merk ik dat ik de laatste tijd pas weer in de goede mindset kom voor het schrijven. Dus dat gaat ook zeker gebeuren.

Heel veel details kan ik er nog niet over kwijt, maar zodra dat wel kan (medio februari gok ik) lees je het natuurlijk hier!

Ik hou je op de hoogte, tot volgend jaar!

Voor je aan de volgende alinea begint moet je weten dat de marge (dus dat gene wat ik op een boek verdien) niet erg groot is. Juist omdat er geen extra “laagjes” tussen zitten, kan ik de prijs zo laag mogelijk houden. Mijn verkoopprijs is bijna gelijk aan wat ik bij de drukker betaal + wat verwerkingskosten.

De schrik was groot toen ik zag dat ik bijna al mijn marge kwijt raakte aan een 15% “bemiddelingskosten” die bol.com berekend op mijn boek…. 15% (+ overige vage kosten)!! Dat zou betekenen dat ik bijvoorbeeld Blind niet voor € 13.50, maar voor € 17.50 zou moeten verkopen om mijn eigen verdienste te kunnen behouden.

En dat gaat tegen mijn principes in. Want waarom zou jij als lezer/koper mijn boeken voor minimaal 4 euro meer willen kopen, als je het in mijn eigen webshop goedkoper kan krijgen…

Dus bol.com… dat wordt ‘um niet! (helaas)

Hoe gaat het met mij?

Ik wil het even hebben over de writersblock. Ik mag mijzelf feliciteren met een eer die ik niet graag heb… Ik zit in de langste writersblock die ik ooit heb gehad. Al een jaar lang krijg ik geen zinnig woord op papier.

Soms zijn er flarden die ik kan schrijven, of plotselinge ideeën waardoor ik uit een knoop van een verhaallijn kan raken. Maar de zin om te schrijven keert nog niet terug.

Misschien komt het dit jaar nog! Ik hoop het wel, want ik mis het schrijven enorm. Er liggen 3 hoofdstukken klaar van mijn nieuwe project, maar dat is nog minimaal 17 hoofdstukken verwijderd van een mogelijk einde van dat verhaal. En dat is toch wel ver weg.

Dus… Heb geduld. Het is een roerig jaar voor mij tot nu toe, maar daar vertel ik je meer over als ik daar klaar voor ben. In de tussentijd werk ik aan mijn mentale gezondheid, en wie weet komt daardoor dat ene vonkje weer in die vlam van het schrijfritme.

Laten we het hopen!

Tot de volgende update!
– Mark

Vrijdagavond heb ik iets gegeten wat over de datum was (stom, dat weet ik, kwam er veel later pas achter). Diezelfde avond nog kreeg ik flinke buikpijn. Ik heb dit jaar wel eens vaker iets genuttigd wat niet goed was, en dus wist ik wel dat het er zaterdag uit moest komen.

Maar dit keer was het anders. Zaterdag flinke buikkrampen die zowel vanuit mijn rug als vanuit mijn darmen leken te komen, en bijna continue 38-39 graden koorts. Een aantal keer boven de wc gehangen maar niets wat eruit wilde of wat hielp. Omdat ik een allergie voor paracetamol heb kon ik die niet innemen.

Mijn verbazing was groot toen ik zondag nog altijd pijn had. Maar voornamelijk als ik had gegeten en als ik honger had.

Zondagavond ging het echt niet meer en voelde het niet meer als een voedselvergiftiging. Ik wilde niets liever dan een goede verlossing of diagnose, en dus, voor het eerst in jaren een afspraak bij de huisartsenpost van het Vlietland. Natuurlijk zakte in de wachtkamer de pijn weg (zal je altijd zien), maar de huisarts deed toch onderzoek.

Op de behandeltafel; koorts weg, pijn weg, alleen maar vage klachten.

“Ik denk aan een ontstoken dikke darm, daar hebben we niets voor, laat toch maar even urine testen.”

Fijn. Daar gaat je goede hoop.

Ik werd na urineonderzoek verzocht weer te gaan zitten, er was bloed in mijn urine gevonden. Een kwartier later kwam de arts mij weer halen. Het was na 9 uur en het ziekenhuis ging dicht, hij kon mij niet meer op laten nemen en wilde mij niet naar het Fransiscus Gasthuis sturen.

De klachten vond hij vaag, maar besloot dat ik diclofenac moest slikken als ik de nacht niet door kwam, en morgen dan maar naar de normale huisarts.

Jup. Daar ga je dan op je avond voor naar het ziekenhuis, om 0.0 wijzer te worden.

De volgende ochtend, de nacht nauwelijks door gekomen, naar de huisarts. Zijn diagnose is vrij vlot gemaakt. Nierstenen. En die moeten er gewoon op de natuurlijke manier uit. Ik kreeg een zwaardere variant van diclofenac voorgeschreven en moest bloed laten prikken.

Ontzettend druk bij de prikpoli, maar bloed laten prikken en nu maar wachten op de uitslag. Ik verging van de pijn. De buikkrampen waren weg en hadden plaats gemaakt voor ontzettende krampen over mijn hele buik en rug. Met veel pijn heb ik maandag toch nog radio gemaakt, maar van harte ging het niet. De pijnstiller nam ik pas erna in, en ik was zo weg in bed.

De dag erna was de bloeduitslag er. “Niets gevonden,” zei de huisarts. Maar dat kan niet. Ik ga bijna dood van de pijn bij een aanval!? Is er dan echt niets anders. “Wellicht heb je galstenen en geen nierstenen.” Na flink aandringen bij de huisarts schreef hij mij een verwijzing voor een echo voor.

Weer ging er een dag voorbij met heftige pijnaanvallen. De hoge koorts en pijnstillers hielpen mij die avond in slaap komen.

Badend in het zweet werd ik woensdag wakker. Zou mijn lichaam een infectie eruit hebben gewerkt? Die dag kon ik het ziekenhuis bellen voor een echo afspraak. “Eerst beschikbare datum is 21 december.” 21 DECEMBER?! Moet ik nog tot dan dagelijks dood van de pijn gaan?

Het Fransiscus Gasthuis kon pas 9 Januari, en dus moest ik wel de 21e plannen. Met pijnstillers kwam ik woensdag redelijk door.

Donderdag kwam. Ik zou proberen weer een ochtend te gaan werken. In de ochtend had ik wat moeite met plassen en lag er een raar hard steentje in mijn plas. Het zal toch niet… en ja hoor. Iets wat verdacht veel op een niersteentje leek.

Sinds die dag begin ik me steeds beter te voelen. En kan ik nu, vrijdagmiddag zeggen dat de pijn weg is. Ik vind het gek dat ik elke maand meer als 100 euro betaal aan ziektekosten verzekering, en dat er artsen zijn die twijfelende diagnoses stellen. Uiteindelijk was mijn lichaam er klaar mee en perste het probleem er zelf maar uit.

En ik… ik blijf me verbazen. Over hoeveel pijn je eigen lichaam jezelf aan kan doen. Maar ook over het rare zorgstelsel in Nederland, dat je 9 dagen laat wachten op een echo voor iets zeer pijnlijks, waarvan geen enkele arts het tot nu toe bij het rechte eind had.

Ik was in het begin super enthousiast over de samenwerking met Brave New Books, maar er zijn nu 9 maanden later toch een aantal problemen waar ik tegenaan loop die mij hebben doen besluiten dat ik afscheid neem van mijn uitgever.

Ik stap niet over naar een andere uitgever. Nee ik ga zelf mijn boeken uitgeven. ‘In eigen beheer’ zoals ze dat noemen.

Er zijn een aantal zaken die voor de hele kleine schrijvers, zoals ik, erg tegen werken bij self-publish platforms als Brave New Books.
Zo is support in elke vorm niet gratis. Je boek laten checken door een redacteur? Correctie? De cover passend maken? Alles kost geld.

Aan de ene kant is dat erg logisch, want zij moeten ook verdienen. Aan de andere kant, pakken ze ook een heel hoop verkoopmarge op jouw verkochte boek. Waar gaat dat geld dan heen als de rest veel geld kost??
En dat ging steeds meer tegen staan.

Ik moest zelf mijn exemplaren van hun overkopen (wel voor een lager tarief), maar hun drukkosten liggen best hoog. mijn inkoopprijs daardoor dus ook. Dat niet alleen, ik verkoop niet veel exemplaren, en heb bij hun niet de volledige vrijheid met mijn boek. Een boek wat ik online zou schrijven en daarna uit zou brengen, werd al lastig omdat het al elders gepubliceerd was (ook al was het boek verbeterd).

Dus de kosten werden hoog, en het rendement steeds lager. Daarom ben ik maar eens een rekensommetje gaan maken, en kwam ik tot de realisatie dat als ik in eigen beheer mijn boeken zou uitbrengen, ik de verkoopprijs lager kan krijgen dan €19,99, én er zelf ook nog iets meer aan over kan houden.

Ik hoef geen grote uitgaves meer te maken en de kosten heb ik zelf in de hand.

Natuurlijk lever ik ook een stukje in, want je boek in de boekhandel krijgen zonder aansluiting bij het Centraal Boekhuis, gaat lastiger, maar als ik dat slim aanpak lost dat zich vanzelf op.

Wordt mijn boek dan uit de handel gehaald? Tijdelijk! En ik laat je weten wanneer de nieuwe webshop klaar is. Mijn boeken worden sowieso goedkoper en zijn straks ook op mijn eigen website te koop, maar duren alleen net iets langer voor ze fysiek in huis zijn. Ook E-books blijven gewoon beschikbaar, maar waarschijnlijk niet meer via de Kobo shop.

Ik hou jullie op de hoogte!

Tot de volgende blog-post.

– Mark

Enkele reis naar Oyster Island is helaas afgekeurd bij NBD Biblion. Er is geen specifieke reden opgegeven, maar heb wel netjes mijn exemplaren terug ontvangen.
Ook is mijn boek sinds een maand of 3 te koop bij boekhandel Post Scriptum in Hof van Spaland in Schiedam. Helaas verloopt de verkoop niet echt voorspoedig en heb ik het gevoel dat bij afloop van het handelscontract ik al mijn boeken weer terug zal ontvangen.

Dat geheel terzijde gaat het met mijzelf wel erg goed. Zoals ik al eerder zei, zit ik in een writersblock. Maar er zijn momenten dat ik plots ineens inspiratie heb. Die momenten moet ik aangrijpen om te gaan schrijven, misschien dat dat mijn schrijfmotor weer aanwakkert.

Op dit moment ben ik op vakantie in de prachtige ABC eilanden en verblijf ik met mijn vriend bij zijn familie. Op dit moment zitten we in Curacao, vanaf einde van de week zijn we weer terug op Bonaire. Het is een heerlijke vakantie waarin ik stiekem ook hoop mijn zin in het schrijven weer terug te krijgen. Want dat er een nieuw plot ligt te wachten van een heel tof verhaal is 1 ding wat zeker is, alleen het uitwerken…..

En met al dat verhuizen, verbouwen, plannen et cetera had ik in mijn hoofd niet echt de ruimte om nog even een boek uit te brengen. Maar nu is het zo ver, en ik krijg al zenuwen als ik er over nadenk; deze week gaat mijn boek naar de uitgever.

En dat is eng. En dat voelt gek. Het voelt net alsof je voor het eerst gaat afrijden voor je rijbewijs. Je komt ineens in een hele andere wereld terecht met iemand die je niet kent. Die onzekerheid? Zo voelt het. Ik kan het boek nog wel voor de 11e keer opnieuw nalezen, maar de onzekerheid over wat er nu gaat komen gaat daar niet door weg. Hoe graag ik het ook wil.

Maar het is tijd. Tijd om het proces van schrijven achter mij te laten en op die sneltrein te stappen en het maar gewoon laten gebeuren. Here it goes. Deze week het boek naar de uitgever.

Wish me luck!